Zamek Valençay

Zamek Valençay to rezydencja rodzin d’Estampes i Talleyrand-Périgord. Zamek położony jest na płaskowyżu nad rzeką Nahon. Jego budowa trwała przez ponad 200 lat. W 1540 roku przedstawiciel bogatej rodziny finansistów, Jacques d’Estampes, rozpoczął prace budowlane na miejscu wcześniejszego, dwunastowiecznego zamku. Prace trwały do XVIII wieku, zakończyła je budowa południowej wieży. W 1803 roku na rozkaz Napoleona Bonaparte zamek został przemianowany na miejsce odosobnienia dla ważnych więźniów pojmanych w czasie wojen napoleońskich. Najbardziej znanym z nich był król Hiszpanii Ferdynand VII, przetrzymywany w Valençay przez siedem lat. Jeszcze za życia Talleyranda zamek przestał pełnić funkcje penitencjarne i został zmieniony w prywatną rezydencję słynnego francuskiego dyplomaty. Był w rękach jego rodziny do 1979, kiedy ostatni właściciel sprzedał obiekt stowarzyszeniu zajmującemu się ochroną zamków francuskich. Zamek Valençay nie uległ zniszczeniu w trakcie II wojny światowej, z tego względu udało się przechować w nim wiele cennych dzieł wyniesionych z zagrożonego Luwru, w tym Wenus z Milo.

Zamek Valençay wzniesiony jest na planie czworoboku, z czterema okrągłymi wieżami, całość utrzymana jest w stylu renesansowym, wyłączając klasycystyczne modyfikacje i płaskorzeźby dekoracyjne dodane w XVIII i na początku XIX wieku. Wnętrze obiektu to ponad sto pomieszczeń. W części sal mieści się ekspozycja poświęcona życiu i działalności Talleyranda. Zamek otacza park o powierzchni 40 ha oraz winnice. Dziś część parku zamieniona została na ogród zoologiczny.